Korona królów

Obejrzałem pierwszy odcinek. I... Mój Boże. Od czego tu zacząć? Może od samego początku. Już na samym wstępie jakiś wyjec w muzycznym intro doskonale wprowadza to, co następuje zaraz potem: kiepski scenariusz, banalne dialogi, żenująco słabe aktorstwo, papierową scenografię, że o realiach epoki nawet nie wspomnę. I niech to starczy za całą recenzję. Czy jestem rozczarowany? Absolutnie nie, bo właśnie czegoś tak słabego się spodziewałem, no bo czegóż można oczekiwać od serialu, którego cały budżet jest równy budżetowi jednodniowego kateringu serialu "Gra o tron". W tym kontekście buńczuczne zapowiedzi reklamujące ową produkcję jako polską „Grę o tron” wydają się uzasadnione, choć ja raczej określiłbym ją jako kostiumowe „M jak miłość”. Miłośnikom tego serialu „Korona królów” zapewne się spodoba, mnie jednak pusty śmiech ogarnął, a że starczyło go tylko do połowy pierwszego odcinka, następnych z pewnością nie obejrzę...

Update 08.01.2018

Drogi Czytelniku szczerze polecam zalinkowaną poniżej (za pandeMonią) recenzję. Jest świetna.
Recenzja "korony królów"

Czytaj więcej »

Tabu

Jest rok 1814. Wojna między rodzącymi się Stanami Zjednoczonymi a Anglią wciąż trwa. James Delaney po 10 latach spędzonych w Afryce, na wieść o śmierci ojca wraca do Londynu, by objąć po nim schedę – upadający biznes i strategiczny kawałek ziemi położony na hipotetycznej granicy pomiędzy tworzącymi się Stanami a wciąż pozostającą we władaniu Anglii Kanadą. Owego kawałka ziemi pragnie również Kompania Wschodnioindyjska. Delaney, mający co do tego skrawka lądu swoje własne plany, znajduje się w samym środku niebezpiecznej rozgrywki trzech potężnych graczy, dzięki swojemu sprytowi i bezwzględności stając się czwartym rozgrywającym. 

„Tabu” to autorski projekt Toma Hardy’ego. Napisał go wspólnie z ojcem, Edwardem "Chipsem" Hardy’m, scenarzystą i pisarzem oraz Stevenem Knightem, mającym na koncie rewelacyjne „Peaky Blinders”. Za produkcję serialu odpowiada Ridley Scott. Koprodukcja BBC i stacji FX, łącząca angielskie wyrafinowanie z amerykańskim rozmachem, to spełnienie marzeń wielbicieli produkcji kostiumowych. Szalenie efektowne, pięknie sfilmowane, doskonale zagrane. Dużo tu mroku, makabry, groteski, karykaturalnych postaci, z których większość ma zaawansowaną próchnicę, a niektóre również widoczne skutki chorób wenerycznych, bardzo powszechnych w XIX wieku. No i jest znakomite aktorstwo Toma Hardy’ego, jednego z najciekawszych i najzdolniejszych aktorów swojego pokolenia. Oszczędne, głębokie, niejednoznaczne i szalenie wysublimowane. Jego bohater jest dziki, mściwy i bezwzględny, ale też zmysłowy i intrygujący. Kipi w nim mrok, żądza zemsty, ale również wielka namiętność do ukochanej sprzed lat.

   

Tytuł serialu to nie przypadek. Dla Brytyjczyków prawda o Kompanii Wschodnioindyjskiej przez lata była tabu. Ta gigantyczna organizacja, dzięki której Wielka Brytania stała się imperium, parała się nie tylko handlem (również niewolnikami), ale też polityką, wywiadem, lichwą, korupcją i zbrodnią. Jej działalność zapoczątkowała królowa angielska Elżbieta I nadając jej przywilej monopolu handlowego z Indiami Wschodnimi. Na terenach kolonizowanych przez Brytyjczyków instytucja ta miała szerokie uprawnienia polityczne i administracyjne, daleko wykraczające poza tradycyjny handel. Mogła utrzymywać własną armię, zawierać układy polityczne i sojusze, wypowiadać wojnę, miała prawo do posiadania własnej waluty i pobierania podatków. Na przestrzeni XVII i XVIII wieku podbiła Indie, którymi de facto rządziła aż do 1858 r., mając zasadniczy wpływ na kreowanie brytyjskiej polityki imperialnej. W 1813 r. rząd brytyjski zniósł monopol kompanii na handel z Indiami, a w roku 1858, po powstaniu sipajów, przejął władzę w Indiach. Kompania została rozwiązana w roku 1874. 

Po obejrzeniu czterech odcinków mogę powiedzieć, że jestem tym serialem oczarowany. To majstersztyk, wymagający stuprocentowej uwagi widza, ale za tę uwagę szczodrze się odwdzięczający. Szczerze polecam.

Czytaj więcej »

System

Obejrzałem dziś film System (Child44), skuszony jego chwalebną aurą realizacji zakazanej przez Kreml. Dwór najjaśniejszego obraził się na ten film, z powodu zbyt mrocznego odmalowania świetlanych przecież czasów stalinowskiego terroru. Każde dzieło umieszczone przez Kreml na indeksie dzieł zakazanych, z marszu staje się na mojej liście pozycją obowiązkową do obejrzenia. To najlepsza rekomendacja, obnażająca przy okazji fakt, że pomimo ćwierćwiecznej rdzy, sowieckie mechanizmy mają się w Rosji całkiem dobrze. Tym razem jednak dwór zareagował mocno na wyrost, bo antyrosyjskich treści próżno w tym filmie szukać. 

Wątek kryminalny, zainspirowany historią wampira z Rostowa, jest tylko pretekstem do próby ukazania atmosfery stalinowskiego terroru: mrocznej, dusznej, beznadziejnej, paranoicznie opresyjnej. Próby nie do końca udanej, z braku zasadniczej dominanty epoki stalinizmu: strachu. Bohaterowie filmu nie boją się, a przynajmniej ja ich strachu nie dostrzegłem. Demidov nie boi się (choć powinien!), bo system zna, jego żona nie boi się, bo ma męża, który system zna. Wszystko to jakieś takie plastikowe. Fabuła jest ciężka, lepka, momentami gęsta jak barszcz ukraiński. Całość sfilmowana ponuro, mgliście, ciemnawo, chwilami jakby z ręki, trzęsącą się kamerą, w konwencji reportażu na żywo. Zabieg ten, jak mniemam, miał na celu wywołanie u widza wrażenia wessania w fabułę. Miałką niestety i plączącą się w gąszczu zbyt wielu wątków, przeprowadzonych dość schematycznie. Cały film można zrecenzować jednym krótkim zdaniem: szału nie było, tyłka nie urwało. I nie pomogła świetna kreacja Toma Hardy’ego, który w jednowymiarową, papierową postać Leona Demidova tchnął życie, ani nie zaszkodziło aktorstwo Noomi Rapace, drętwe jak drewniany kołek. Agnieszka Grochowska w epizodycznej roli Niny Andreyevy wypadła dobrze, choć… krótko. To bardzo zdolna aktorka i gdyby reżyser obsadził ją w roli Demidovej zamiast Rapace, stworzyłaby - tak myślę - wyrazistą, wielowymiarową postać. Filmowi to by i tak nie pomogło, ale przynajmniej byłoby ciekawiej.  

Zdjęcia pochodzą ze strony http://www.filmweb.pl/film/System+%28Child+44%29-2015-667468/photos/471620

Czytaj więcej »

O "Idzie"

Obejrzałem dziś „Idę”. Moje odczucia są ambiwalentne. Bardzo podobała mi się narracja, taki rodzaj medytacji, zamyślenia, przepięknie sfilmowanego. Zachwyciła mnie Agata Kulesza swoją kreacją Wandy Gruz. Stworzyła kapitalne psychologiczne studium kobiety wewnętrznie roztrzaskanej, zagubionej, samotnej, zgorzkniałej, cynicznej i głęboko nieszczęśliwej. Pawlikowski w warstwie wizualnej stworzył film subtelny, wyrafinowany, delikatny i zachwycający, w warstwie zaś fabularnej neutralny - nie stawia żadnych pytań, nie udziela żadnych odpowiedzi, niczego nie otwiera i niczego nie zamyka. Ta neutralność w moim odczuciu jest tego filmu słabością, bo sprawia, że film bardzo traci na ekspresji. Stwarza też zbyt dużą przestrzeń do domniemań, co w kontekście zaczepienia fabuły w konkretnym, bardzo bolesnym tle historycznym, jest, moim zdaniem, dość niefortunne. Odniosłem wrażenie, że fabuła jest tylko pretekstem dla kontemplowania obrazu, który przypomina pokaz slajdów fotografii artystycznej. Slajd przechodzi w slajd, kadr w kadr, ujęcie w ujęcie, nieśpiesznie, łagodnie. To wszystko ma zachwycać i zachwyca grą światła i cieni. Dużo gorzej jest z warstwą dźwiękową, bo dialogi chwilami znikają w zbyt mocno podbitym tle i to jest irytujące. Reasumując: „Ida” to zachwycający w warstwie wizualnej obraz. Tylko i aż tyle. W porównaniu jednak z wcześniejszymi nominowanymi do Oscara polskimi filmami („Ziemia obiecana”, "Noce i dnie", "Panny z Wilka", "Człowiek z żelaza") nawet ten wizualny walor „Idy” nie jest już taki oczywisty, fabuła zaś wręcz anemiczna. W takiej konfrontacji „Ida” jest… szara.

Czytaj więcej »

Maraton filmowy

Zafundowałem sobie dzisiaj maraton filmowy dla odprężenia. Kiedyś, dawno temu, byłem kinomaniakiem bywającym w kinie trzy razy w tygodniu. Moja kumpela pracowała na bramce w kinie i miałem dzięki temu bilety pracownicze, dużo tańsze od normalnych, więc mogłem szaleć:-) Po pojawieniu się mody na przekąszanie w trakcie seansu przeniosłem kino do domu, bo strasznie wkurzało mnie to szeleszczenie, ciumkanie, mlaskanie i siorbanie. Do dzisiaj mnie wkurza i dlatego muszę mieć naprawdę dobrą motywację, żeby kino odwiedzić. Szarooki podzielał mój brak entuzjazmu dla kinowej mody na przekąszanie, więc w kinie bywaliśmy stosunkowo rzadko, preferując domowe seanse. Odświeżyłem sobie po latach kilka fantastycznych filmów, wśród nich numery 1 Szarookiego i mój, obejrzałem też jeden całkiem świeży, bo z ostatnich tygodni.

"Angielski pacjent" (tyt. oryg. The English Patient) film z roku 1996. Numer 1 Szarookiego. Uwiodła Go w tym obrazie historia wielkiej miłości. Ja miałem z tym filmem problem, bo jak pierwszy raz go oglądałem, miałem wrażenie pewnych dłużyzn, które zakłócały mi narrację i to mi trochę przeszkadzało. Po obejrzeniu zrecenzowałem ten film myślą: „I ten film został obsypany Oskarami? Za co?”. Po kilku latach dość sceptycznie podszedłem do propozycji Szarookiego, żeby sobie ten film razem obejrzeć. Zapowiedział go jako swój numer 1, czym również trochę się zdziwiłem, pamiętając moje mocno średnie wrażenia. Jednak, żeby nie robić Mu przykrości, pomysł na seans z "Angielskim pacjentem" chętnie podjąłem i obejrzeliśmy. Nie wiem, czy to obecność Szarookiego, czy moje zaangażowanie w film (pewnie jedno i drugie) sprawiły, że odkryłem ten obraz na nowo. To nie jest film relaksacyjny do obejrzenia sobie ot tak bez zaangażowania. Żeby docenić jego walory trzeba pozwolić się uwieść nieśpiesznej narracji, a do tego trzeba skupienia. Zdjęcia zapierające dech w piersiach, no i absolutnie przepiękny Ralph Finnes. I Juliette Binoche, którą bardzo lubię. Choć ten film nie jest moim numerem 1, nawet do mojej pierwszej dziesiątki się nie załapuje, to jednak mam do niego stosunek szczególny.  

"Dom dusz" (tyt. oryg. The House of the Spirits), film z 1993 roku. Mój absolutny, niekwestionowany numer 1. Dlaczego? Z każdego możliwego powodu. Wymienię tylko te dla mnie najważniejsze: genialne kreacje aktorskie Maryl Streep, Glenn Close, Wynony Ryder, Jeremiego Ironsa, Vanessy Redgrave, świetny scenariusz i reżyseria Bille Augusta, genialne zdjęcia Jörgena Perssona. Zachłysnąłem się tym filmem, kiedy obejrzałem go po raz pierwszy i tak mi już zostało. Film trudny - poetycki, ale też chwilami cyniczny i brutalny. Genialny. 

"Gosford Park" Roberta Altmana z 2001 roku z genialnymi kreacjami Maggie Smith, Helen Mirren oraz Michaela Gambona. Fascynujący film, w którym najważniejsze dzieje się na drugim i trzecim nawet planie. Film trudny, wymagający koncentracji, bardzo altmanowski, niejednoznaczny, chwilami cyniczny, wielowarstwowy, wielowątkowy, misternie utkany. Genialny. Mój numer 2, który zawsze oglądam oczarowany.

"Jasminum" Jana Jakuba Kolskiego z 2006 r. Piękny, poetycki, klimatyczny, ciepły, „pachnący” film. Świetnie poprawiający nastrój swoim optymizmem, piękną scenografią, pięknymi zdjęciami i wspaniałą kreacją Janusza Gajosa. 

"Senność" Magdaleny Piekorz z 2008 roku. To film, z którym mam problem. Bardzo dobry, świetny nawet. Jednak dla mnie bardzo osobisty. Bo o letargu egzystencjonalnym. Czyli czymś, co nie jest mi obce. Film trójwątkowy, gdzie każdy wątek jest przedstawiony w innej stylistyce. Chwilami nieco szablonowo, ale to nie przeszkadza. Niezła Małgorzata Kożuchowska, nadekspresyjny Michał Żebrowski (ma cudowny głos), mdły Krzysztof Zawadzki, ciekawy Rafał Maćkowiak i znakomita Dorota Pomykała. 

"Pięćdziesiąt twarzy Greya" (tyt. oryg. Fifty Shades of Grey) z 2015 roku. Tak, tak, wiem. Pisałem, że nie zamierzam obejrzeć, a jednak obejrzałem (w necie), bo chciałem zrozumieć, o co chodzi z tym szumem wokół tego filmu i wyrobić sobie swoje własne o nim zdanie. Będzie ono krótkie: kto nie oglądał, niech sobie odpuści, bo nie ma w tym filmie niczego, na co warto byłoby poświęcić dwie godziny życia. Nawet dekoracyjność Jamiego Dornana i jego fajny zadziec, ani to, że porusza się (chodzi) podobnie jak Szarooki, nie rekompensują fabuły zmierzającej donikąd, braku dynamiki, wygłaszanych frazesów, banału i słabego aktorstwa. Tzw. "babskie" kino kojarzyło mi sie dotąd z jędrnymi, soczystymi, świetnymi obrazami, takimi, jak "Pożegnanie z Afryką", "Diabeł ubiera się u Prady", "Czekolada",  "Co się wydarzyło w Madison County" - że wymienię te, które pierwsze przyszły mi na myśl - a "Pięćdziesiąt twarzy Greya" to tandentny mózgotrzep. I tyle.

Update 08.03.2015 godz. 11.26

Przy okazji polskiej premiery w mediach trochę zaszumiało o jakoby bardzo odważnych scenach erotycznych. Rzeczywiście są dość odważne, ale przy tym takie tandetnie banalne. Nie pomógł goły super-tyłek Dornana, ani wyskubane łono Dakoty Johnson. Na koniec taka osobista refleksja: dobrze, że to wybitne dzieło obejrzałem w domu a nie w kinie, bo w oszołomieniu, jakiego po obejrzeniu doznałem, nie wiem, czy potrafiłbym do domu trafić:-)

Czytaj więcej »

Wieczór

Wyświetliłem sobie wczoraj film pt „Wieczór” (tytuł oryginalny Evening). Film z 2007 r. Grają m.in. Vanessa Redgrave, Toni Collette, Meryl Streep, Glenn Close, Patrick Wilson. Umierająca na raka kobieta wspomina weselny wieczór swojej przyjaciółki. Wieczór, kiedy spotkała miłość swojego życia - mężczyznę, z którym spędziła tylko jeden wieczór i jedną noc. Dramatyczne okoliczności ich rozdzieliły – spotkali się potem tylko jeden raz, przypadkiem. Wokół tej retrospekcji osnuta jest cała fabuła filmu. Film ten ma swoje dobre, ale też i słabe strony - każdy sam, po obejrzeniu, może wyrobić sobie swoje własne zdanie. Film zdecydowanie wart polecenia – jest refleksyjny, narracja nie jest nachalna. W sam raz na deszczowy wieczór. Ogląda się bardzo przyjemnie.

Czytaj więcej »

Kwartet

Pogoda wczoraj nie bardzo się udała, więc popołudnie i wieczór spędziłem w domu. Obejrzałem film Dustina Hoffmana pt „Kwartet” z Maggie Smith w roli głównej. Znakomity. Rzecz dzieje się w domu starców dla muzyków. Profesjonalnym aktorom towarzyszą emerytowani muzycy. Film tyleż wesoły co i smutny. Maggie Smith fenomenalna. Ta aktorka posiada niezwykły talent grania minimalnymi środkami aktorskimi. Tylko najwięksi tak potrafią. Już choćby dla niej, film ten trzeba obejrzeć koniecznie.

Czytaj więcej »