Konie zielone

Wpadła na mnie dziś przypadkiem na YouTube ta piosenka. I zatkało mnie na moment, skąd Wielki Algorytm wiedział, że ją znam...

Nigdy nie byłem harcerzem, ale słyszałem tę piosenkę i pamiętam ją do dzisiaj z ogniska zorganizowanego przez Szarookiego i jego najbliższych przyjaciół. Szarooki, były harcerz i oazowiec, będąc w nastroju ogniskowym złapał za gitarę i wykonał tę piosenkę. Zrobiło to na mnie wrażenie, bo nie spodziewałem się, że potrafił tak ładnie śpiewać. Konie zielone przebiegły galopem i spod ich kopyt wytrysnęły kwiaty śpiewał swoim ciepłym barytonem. To jedno z tych wspomnień, które pozostały tak żywe, jakby dopiero co się wydarzyły...

A dziś mija kolejny rok. Piętnaście ich już minęło. Być może nawet bym o tym nie pomyślał, gdyby nie to przypadkowe spotkanie z piosenką na YouTube, które przywołało wspomnienie. Uśmiechnąłem się, pomimo, że serce ścisnęło się na chwilę...

Czytaj więcej »

Odblask

Włożyłem dziś szorty po raz pierwszy tego roku. Wychodząc minąłem w przedpokoju szafę z lustrzanymi drzwiami i biel moich fajnych nóg oślepiła błękit oczu mych. Dobrze, że miałem okulary przeciwsłoneczne, bo by mi rogówkę wypaliło... 

Czytaj więcej »

Dziadek

Mój dziadek nie żyje już od wielu lat. Jemu zawdzięczam nauczenie się czytania i pisania w wieku 5 lat. Nie, nie nauczył mnie. Słuchał "Wolnej Europy" i czytał 'Gazetę krakowską' za komuny, mrucząc półgłosem swoje komentarze i czasem śmiejąc się z tego co czytał. Pamiętam "Głupie komuchy" i "Durne kacapy". Intrygowało mnie to, więc dopytywałem go o to co czyta, odpowiadał mi, że za mały jestem, ale jak będę większy i pójdę do szkoły, to nauczę się czytać i sam sobie przeczytam. Uznałem, że nie będę czekał, więc nauczyłem się. Sam. Dziadek był pod wrażeniem, jak się wydało. Przeczytałem tytuł jednego z artykułów. Dziadek nie zauważył. Potem następny, dziadek popatrzył na mnie podejrzliwie, odwrócił kartkę, wskazał bez słowa tytuł, przeczytałem bez zająknięcia, potem następny. Zapadło długie milczenie, po czym dziadek powiedział "On czyta". W kuchni, w której prócz mnie i dziadka był jeszcze mój wujek i matka, zapadła cisza. Moja matka po chwili milczenia, powiedziała lekko wstrząśnięta: "Ale jak to czyta?", dziadek odpowiedział: "No normalnie. Czyta". Był dumny, widziałem to. Parę lat później, kiedy zdarzyło mi się zaśpiewać piosenkę na szkolnym apelu, dziadek specjalnie przyszedł do szkoły, żeby posłuchać. Uśmiechał się do mnie z daleka dodając mi odwagi. Zaśpiewałem ładnie, coś o żołnierzach i dniu zwycięstwa. Widziałem, jak powiedział do jednego z rodziców, który stał obok niego "To mój wnuk". Niedawno minęło 35 lat od jego śmierci...

Czytaj więcej »

Nasza Stasia

 

 Nie miałem szczęścia usłyszeć Pani Stasi na żywo. Jakimś dziwnym zrządzeniem losu zawsze mijaliśmy się o dzień lub dwa, kiedy pojawiała się ze swoimi recitalami w Katowicach bądź ościennych miastach. Wierzyłem, że w końcu uda nam się zsynchronizować i miałem plan, żeby kupić kwiaty, ucieszyć się jej talentem na koncercie, a po nim po prostu do niej podejść i powiedzieć, że ją uwielbiam za wszystko co w swoim artystycznym życiu zrobiła i za to jakim pięknym jest człowiekiem. W jednym z ostatnich wywiadów powiedziała: „Na nowej płycie śpiewam, że nie będę żałowała ani kariery, ani sławy, że 'nic nie wywoła mojego smutku, prócz tej stokrotki w moim ogródku'. Najbardziej chyba będzie mi brak dotyku.”. 

 

Kolejna ikona odeszła. Gdziekolwiek jest, niech Jej będzie dobrze. 

Czytaj więcej »

3:03

Otworzył drzwi, wszedł i powiedział radośnie "Hej" zamykając je za sobą. Podszedł, przyciągnął mnie do siebie, oparł czoło o moje czoło i powiedział ciepło:

"Tęskniłem za tobą. Cieszę się, że wreszcie z tobą jestem".

Jego zapach mnie owionął.

 

Otworzyłem oczy.

Wokół była ciemność.

Spojrzałem na zegarek: 3:03.

 

Stała pora jego odwiedzin we śnie.

 

Bardzo dawno mi się nie śnił....  

Czytaj więcej »

Plan urlopowy

 Plan urlopowy:

-2 kg

 Realizacja:

+1,5 kg

 Znaczy, że prawie się udało. Eh.... 

Czytaj więcej »

Oj Aśka, Aśka

Uwielbiałem jej błyskotliwość, ciepło i talent. Gdziekolwiek jest, niech jej będzie dobrze.

 

Czytaj więcej »

Kosmos

Media rozedrgały się w konwulsjach sensacji, że Polak w kosmosie, a ja zupełnie nie rozumiem tego podniecenia. bo czym się tu ekscytować skoro połowa narodu wystrzelona w kosmos?

Czytaj więcej »

Jak z Warszawy

Miejsce akcji: Lidl. Chłodziarka z masłami. Wśród nich masło w promocji. Na przeciwko starsze małżeństwo wpatruje się uważnie w półkę, próbując namierzyć to promocyjne.

Sięgnąłem i wziąłem trzy kostki. W tym momencie starszy pan odezwał się do mnie:

– Czy to jest to masło w promocji?
– Tak, proszę pana, to właśnie to masło.
– Dzięki, bo tak się z żoną zastanawialiśmy, które to.
– A proszę bardzo – uśmiechnąłem się.
– Pan jest Ślązakiem? – zapytał z ciekawością.
– Nie, proszę pana, jestem tu napływowy.
– Tak myślałem, bo inteligencja i polszczyzna jak z Warszawy.
– A dzięki, bardzo pan miły.

Kurtyna.

Czytaj więcej »

Znak

 

Czytaj więcej »

Reklama...

...sprzed wieku.

Czytaj więcej »

Duch świąt

Na przyosiedlowej łączce doszło dzisiejszego poranka do incydentu na wysokim sąsiedzkim szczeblu. Otóż jeden sąsiad z psem zwyzywał drugiego, również z psem, od debilów z powodu nie zebrania przez tegoż świeżo pozostawionego psiego szczęścia. Do rękoczynu nie doszło. Ludziska czują ducha świąt znaczy.

Czytaj więcej »

Halloween

- U mnie w bloku straszy!
- A tam, bzdury opowiadasz!
- No mówię Ci. Straszy w windzie i czasem na klatce schodowej.
- To siedź w domu!
- Siedziałem, ale to nie pomogło, bo straszydło załomotało do moich drzwi. Nie spodziewając się niczego złego otworzyłem i…. oniemiałem. Straszydło albowiem wręczyło mi telefon z ładowarką i uprzejmie poprosiło o naładowanie telefonu. Kiedy wciąż nie mogąc wydobyć z siebie głosu posłusznie podłączałem telefon do gniazdka w przedpokoju, straszydło mówiło, że jedyne dostępne gniazdko mu się w mieszkaniu zepsuło, a resztę ma zasłonięte meblami, dlatego musi mnie o to prosić…
- No i co?
- No i to, że w tym momencie mnie olśniło, że to nie żaden monster zmaterializował mi się w progu, a spowity w szarobury szlafrok, połyskujący gołymi, białymi łydkami, z długimi, sterczącymi na wszystkie strony jak po porażeniu piorunem, długo niemytymi włosami, pan Jan, sąsiad z pierwszego piętra.
- Ty to masz sąsiadów!
- On akurat bardzo wykształcony, wykładowca na Uniwersytecie Śląskim. Jakieś dwa lata temu przeszedł na emeryturę i zapadł był chyba na depresję i alkoholizm, bo zaniedbał się straszliwie. No wypisz wymaluj Baba Jaga. Tylko miotłę wręczyć, a usiadłby okrakiem i poszybował w przestworza.
- Wyobrażam sobie.
- Wierz mi, że rzeczywistość przerosłaby Twoje wyobrażenie. Gdyby zamiast mnie drzwi otworzyło kilkuletnie dziecko, padłoby na zawał i wylew jednocześnie, z wrażenia, że ujrzało na progu Babę Jagę we własnej jej osobie.
- Na szczęście nie masz dzieci.
- O ty! Co znaczy „na szczęście”?!
- Że nie masz.
- No faktycznie, nie mam. Co do pana Jana podejrzewam, że mogło mu się zapomnieć zapłacić rachunki za prąd i mu chwilowo odcięli. Wyobrażam sobie, jak upiornie musi wyglądać w swoim ciemnym mieszkaniu siedząc jedynie przy blasku świecy…

Czytaj więcej »

Kłos

- Wiejskiego foremki nie ma?
- Skończył się. Ale zwykły wiejski też jest bardzo dobry. Podać?
- Tak, bardzo proszę. Dzisiejszy? - zapytałem, kiedy pani podała chleb już pokrojony, zapakowany w worek.
- Dzisiejszy. Godzinę temu skroiłam. Jak Boga kocham! Nie oszukałabym pana! Jest pan stałym klientem!

Rzeczywiście nie oszukała...

Czytaj więcej »

Dekada

Dziesięć lat temu ukazał się pierwszy post na tym blogu. Oczy przecieram myśląc banalnie o pędzącym czasie. Jestem o dekadę starszy. Czy inny? Trochę tak, choć w środku wciąż mam tyle samo lat. Bardzo rzadko tu zaglądam, ale dziś przypomniałem sobie o tym miejscu i postanowiłem napisać kilka jubileuszowych słów. Był czas, kiedy to miejsce było dla mnie ważne. Dzień zaczynałem od sprawdzenia, czy i co w komentarzach pod moimi postami napisali Czytelnicy i kończyłem często publikacją nowego posta... 

Dane mi było w blogosferze zetknąć się z wieloma ciekawymi ludźmi, o wielkiej wrażliwości i empatii. Jestem za to doświadczenie wdzięczny. Żałuję, że ich blogi zamilkły, choć rozumiem, że stało się tak, bo spełniły swoją rolę i ich Autorzy po prostu ruszyli dalej realizować się w inny sposób. Mam nadzieję, że wszyscy Oni miewają się dobrze.

Udało mi się tu zrobić coś dobrego. Dać wsparcie. Uszczęśliwić Szalonego Marcina konsolą wraz z Grupą Szalonych Mikołajów.

Udało mi się tu zrobić coś złego. Zranić dobrego człowieka.

I really don't know life at all....

Czytaj więcej »

Równowaga

Zrobiłem dziś na obiad curry z kurczaka. Wyszło obrzydliwe. Trafiło do kibla. Na pociechę zamówiłem pizzę. Była pyszna. Trafiła do brzuszka. Jest jednak jakaś równowaga we wszechświecie...

Czytaj więcej »

Wersal

- Duuuuuuże to. Glapiński nie ma tyle złota w NBP co tutaj na ścianach. - napisał mój przyjaciel zwiedzając Wersal.
- Tak. Złote a skromne...
- No tu chyba nie do końca jest złoto...
- Złoto. Do renowacji użyte było złoto w płatkach. Pańcio sprawdzał niedawno czy apartament królowych został już udostępniony do zwiedzania po renowacji i dowiedział się, że szczere złoto kładli w płatkach.
- Udostępnione są ale dawno nikt tam nie spał bo pełno kurzu.
- Trudno o dobrą służbę w tych czasach zepsucia. Za to w czasach Ludwika XV i Marii Leszczyńskiej nie było nawet szans, żeby kurz na łoże opadł, bowiem było ono eksploatowane nader intensywnie. Ludwik w łożu owym spłodził dziesięcioro dzieci, więc było regularnie trzepane hahahaha. Ale nie o tym. Jak już obejrzałeś, spakuj wszystko i przywieź - rozpakujemy w Katowicach, na pewno się u Ciebie na ogródku zmieści. Wyobrażam sobie te dzikie tłumy Azjatów kotłujących się u wejścia na posesję i Twoją apodyktyczną matkę usiłującą nad tym szturmem turystów zapanować...

[Kurtyna]

Czytaj więcej »

Siódme niebo

Zima była, gdy wysiadłem z autobusu
i rzuciłem się w twoje ramiona,
i twych włosów, twych wieczornych włosów
ogarnęła mnie woń niezmierzona.

Księżyc zniżył się, błysnął nad klamką,
potem odszedł i wplątał się w drzewo.
Pierścień nocy nad nami się zamknął
i zaczęło się siódme niebo.

Konstanty Ildefons Gałczyński – Siódme niebo (1945) 

____________________

Od tamtego dnia mijają dzisiaj dwie dekady...

Czytaj więcej »

Tina. Tribute.

Kolejna ikona muzyki przeszła na drugą stronę. Uwielbiałem ją - jej niepowtarzalny, jedyny w swoim rodzaju głos, styl muzyczny, ruch sceniczny, który genialnie naśladowała moja kuzynka ku mojej radości. Niech jej będzie dobrze, gdziekolwiek jest...

Czytaj więcej »

Pani Zosia. Epilog.

Była zawsze odkąd pamiętam. Kiedyś towarzyska, lubiąca się śmiać i lubiąca ludzi. Ileż odwiedzin, ile śmiechu, gadania, jej nieśmiertelnych szarlotek, herbat z sokiem porzeczkowym, ile opowieści z jej dzieciństwa i młodości…

Już od jakiegoś czasu gasła, jakoś tak zapadając się wewnętrznie, coraz mniej zainteresowana światem wokół niej. Szczególnie było to widoczne ubiegłorocznego lata. Patrzyliśmy na nią i mówiliśmy sobie ze smutkiem, że Pani Zosia chyba się pakuje w ostatnią podróż. Podniosła się jednak i jesienią wydawała się w lepszej formie. Nie na długo jak się okazało, bowiem na początku grudnia przeszła zawał serca. Zdawało się, że i tym razem się podniesie, jak to już wiele razy robiła, ale nie zdołała – ostatnie miesiące życia spędziła leżąc. Wreszcie po całych latach wybierania się w tę ostatnią podróż po śladach męża, odeszła. Po cichutku. Kiedy pogotowie ją zabierało, w milczeniu ścisnęła mocno rękę córki, czując, że ten czas ostateczny nadchodzi. Nie cierpiała, bo śmierć przyszła szybko. Mam nadzieję, że gdziekolwiek jest, jest jej dobrze...

Czytaj więcej »

Rocznica

Dziś mija jedenaście lat. Kawał życia. Choć czas zrobił swoje i dojmująca martyrologia się wypaliła, wciąż noszę w sobie puste miejsce po nim i taki słodko-tęskny smutek, który pojawia się, kiedy sobie przypominam. A przypominam sobie dość rzadko, jedynie w jakieś daty z nim powiązane, jak ta dzisiejsza lub słysząc muzykę, która skojarzona w mojej pamięci z jakimiś naszymi wspólnymi chwilami, czasem banalnymi, uruchamia geometrię wspomnień. Lubię ten rodzaj tęsknoty wywołującej ciepły uśmiech i zwilgotnienie oczu jednocześnie. Mogę już też słuchać jego ulubionego Stinga, którego głos najczęściej sączył się z głośników w jego Golfie...

Czytaj więcej »