I oto zniknie drżenie rąk...

 

I oto znikło drżenie rąk,

już czas na szczyt.

I opadł strach na samo dno,

w przepaści dym.

Nie ma powodu w miejscu tkwić,

jest przecież tak,

że można zdobyć każdy szczyt

i każdą dal.

Wśród nieprzebytych szlaków swój

odnaleźć chcę,

z niepokonanych granic stu

ta za mną jest.

A śnieg imiona topi tych,

co tutaj śpią.

Przez tyle dróg nie przebiegł nikt,

a ja mam swą.

Tutaj błękitnym lśnieniem lód

okrywa stok

i tajemnice czyichś stóp

w granicie tkwią.

W marzenia swoje sponad głów

spoglądam hen…

I święcie wierzę w czystość słów

i śniegu biel.

[Władimir Wysocki, przeł. Paweł Orski]